در بخش خوراک دام، مصرف کنندۀ نهایی دامی است که در نهایت محصولات تولیدی اش از مواد اولیۀ بخش مواد غذایی خواهد بود.
نقش خوراک دام در بهداشت و سلامت جامعه
طی سال های اخیر، بخش خوراک دام به دنبال به دست آوردن توجهات از سوی بخش مواد غذایی بوده تا نقش خود را در سلامت غذا به همگان هرچه بیشتر نشان دهد.
در بخش خوراک دام، مصرف کنندۀ نهایی دامی است که در نهایت محصولات تولیدی اش از مواد اولیۀ بخش مواد غذایی خواهد بود. بنابراین سلامت و کیفیت خوراک دام تأثیر مستقیم بر روی مواد غذایی خواهد داشت که از حیوانات به دست می آید.
با توجه به پیش بینی رشد جمعیت ۹ میلیاردی تا سال ۲۰۵۰ میلادی و پیرو آن افزایش تقاضا برای پروتئین حیوانی، لازم است که صنعت خوراک دام به همراه بخش گسترده تر کشاورزی، بتوانند به شیوه ای پایدار این میزان از تقاضا را تأمین کنند.
از بُعد نظارتی، طی سال های اخیر ناظران بیشتر از گذشته روی عوامل بهداشتی نظارت داشتند.
در سال ۲۰۰۳ میلادی، قانون بهداشت خوراک دام در اروپا تصویب شد. از نقاط مثبت این تصویب این بود که تجزیه و تحلیل خطر و کنترل نقاط بحرانی (HACCP) از شرایط نظارتی اجباری برای بخش خوراک دام شد.
به دنبال اجرای نظارت بر بهداشت خوراک دام، تدریجاً سایر کشورها مانند کانادا، استرالیا، ایالات متحده نیز نظارت بر بهداشت خوراک دام را بیشتر توسعه دادند.
کم کم خطرات مربوط به سلامت خوراک دام کاهش یافت و رویکردی جامع در رابطه با کنترل و مدیریت این خطرات شکل گرفت. با توجه به اینکه بخش خوراک دام بخشی از زنجیرۀ جهانی تأمین محسوب می شود، هر گونه تلاشی برای مدیریت سلامت خوراک دام امری ضروری و واجب قلمداد می شود.
رسوایی های به وجود آمدۀ اخیر در بخش خوراک دام و مواد غذایی جهان، هر چه بیشتر لزوم تقویت تدابیر پیشگیرانه از تقلب در زنجیرۀ تأمین این مواد را پررنگ تر می سازد. نه تنها حمایت از سلامت مصرف کننده لازم و ضروری است؛ بلکه تولیدکنندگان به خوبی می دانند که "اعتماد" از عناصری است که کسب و کار سود ده و کارآمد را به وجود می آورد.
سازمان خواروبار و کشاورزی ملل متحد فائو زنجیرۀ غذایی درست را: " تأمین مواد غذایی سالم، بهداشتی، و مغذی توسط کل زنجیرۀ غذایی تأمین شده –از تولید، فراوری، فروش، تا در نهایت مصرف" تعریف می کند.
