اکسید منیزیم (MgO) یک مکمل ارزشمند خوراک دام است که به دلیل ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی منحصر‌به‌فرد خود، نقش‌های اساسی متعددی در تغذیه حیوانات ایفا می‌کند.
تأمین کافی منیزیم به پیشگیری و درمان بیماری‌های ناشی از کمبود این عنصر مانند درماتیت و نرمی استخوان کمک می‌کند. در دام‌های شیری نیز می‌تواند باعث افزایش تولید شیر و بهبود کیفیت آن شود و در نتیجه کارایی تولید را ارتقا داده و سودآوری دامپروری را افزایش دهد.
اکسید منیزیم به تنظیم تعادل اسید ـ باز در خوراک کمک کرده و میزان اسیدیته اضافی را کاهش می‌دهد. این تعادل برای فرآیند هضم، جذب مواد مغذی و فعالیت‌های پایدار فیزیولوژیکی حیاتی است. با تحریک حرکات روده و ترشح شیره‌های گوارشی، منیزیم جذب مواد مغذی را افزایش داده و عملکرد دفعی روده را تقویت می‌کند و از مشکلاتی مانند یبوست و نفخ جلوگیری می‌نماید. همچنین رشد و توسعه استخوان‌ها را به‌ویژه در حیوانات جوان تقویت کرده و استحکام و پایداری اسکلت را افزایش می‌دهد و احتمال بروز بیماری‌های استخوانی را کاهش می‌دهد.
علاوه بر این، منیزیم به تنظیم تعادل اسید ـ باز در بدن، حفظ ثبات فیزیولوژیکی و افزایش مقاومت در برابر بیماری‌ها کمک می‌کند. این عنصر می‌تواند اسید معده را خنثی کرده، اسیدیته دستگاه گوارش را کاهش دهد و رشد و تکثیر باکتری‌های بیماری‌زا را محدود سازد.
کاربرد اکسید منیزیم در تغذیه نشخوارکنندگان
- پیشگیری از تتانی مرتعی (هیپومنیزیمی): در فصل چرای علوفه تازه که جذب منیزیم کاهش می‌یابد، تأمین منیزیم مکمل اهمیت ویژه دارد.
- بافر شکمبه: در کنار جوش شیرین به تثبیت pH شکمبه و کاهش خطر اسیدوز کمک می‌کند.
- بهبود درصد چربی شیر: با پایدارتر کردن شرایط تخمیر شکمبه بر ترکیب شیر اثر مثبت می‌گذارد.
- سلامت عصبی–عضلانی: منیزیم در انتقال پیام عصبی و انقباض عضله نقش پایه‌ای دارد.
میزان مصرف پیشنهادی
در گاو شیری معمولاً حدود ۵۰ تا ۱۰۰ گرم به ازای هر رأس در روز، یا در محدوده ۰.۵ تا ۱ درصد کنسانتره در نظر گرفته می‌شود. در دوره‌های پرخطر مانند اوایل شیردهی یا چرای بهاره، این مقدار توسط متخصص تغذیه بازبینی می‌شود.
شرایط نگهداری
در محیط خشک و بسته نگهداری شود. اکسید منیزیم رطوبت‌گیر است و در معرض رطوبت کلوخه می‌شود؛ کلوخه شدن، یکنواختی اختلاط در جیره را مختل می‌کند.
